Ongewild kinderloos

Home | Ongewild kinderloos

Lieve kijker,

Ik wil jullie graag iets vertellen. Het gaat over mijzelf. Iets wat mij raakt. Iets waarover ik verdriet heb. Iets waarover ik graag wil praten maar waar niet snel over gepraat word.

Namelijk ik ben ongewenst kinderloos.

Oh wat had ik graag een kindje in mijn buik voelen opgroeien. Een kindje met liefde en warmte opgevoed. Een kindje wat een beetje op mij zou lijken en een beetje op Jacob. Wat had ik graag….

Maar het leven loopt voor ons anders. Anders dan wat ik jaren geleden dacht. Jaren geleden schreef ik al in poezie albums dat ik graag moeder wilde worden als ik groot zou zijn.

Het loopt anders voor ons. Wel getrouwd. Maar ik blijk pcos te hebben.

Daar sta ik dan.

Leeg. Zo verschrikkelijk leeg. Mijn buik voelt leeg. Het besef nooit moeder te worden. Dat mijn buik nooit zo mooi rond zal worden. Nooit een kind dat zal roepen: “maham waar zijn mijn sokken nou”. Nooit….

Het vertellen tegen anderen is soms best lastig. Ze weten vaak niet hoe ze moeten reageren. Reacties doen soms pijn. Maar als ik weet dat de reactie met liefde is bedoeld doet het al zoveel minder pijn dan als wanneer er over een reactie niet is nagedacht. Maar het is en blijft lastig. Bijvoorbeeld als iemand aan mij gaat vertellen dat ze in blijde verwachting zijn. Oh wat gun ik het iedereen van harte. Ik ben zo blij dat ze het mij vertellen. Dat ze mij betrekken in het zwanger zijn. Zo maak ik het toch allemaal een beetje mee. Wat ben ik blij dat zij de pijn niet mee hoeven te maken die wij voelen. Zij hoeven niet mee te maken wat het betekend om geen kindje te zullen krijgen. Hoe moeilijk het soms ook voor mij is. Zij zal als het goed gaat het kindje straks voelen. Ik zal nooit weten hoe dat is. Hoe het is om moeder liefde te voelen voor je eigen kind.

Soms doen ook andere dingen pijn. Bijvoorbeeld een voorlees ochtend dat georganiseerd wordt voor opa’s en oma’s. Nooit voor tantes. Spaar acties bij supermarkten waar je niet aan hoeft mee te doen omdat je geen kind hebt. Verjaardagen waar je naast vrouwen zit die moeder zijn en waar het gesprek veel gaat over hun kinderen en ik dus niet mee kan praten. Ik weet natuurlijk niet hoe het is om gebroken nachten te hebben.

Dit is het verdriet wat wij te dragen krijgen. Het is niet altijd even makkelijk. Maar toch zijn er soms licht puntjes die het dragelijk maken. Ik kan bijvoorbeeld een mooie rol als tante vervullen. Wij kunnen sneller een nachtje weg samen en hebben soms meer tijd om andere mensen te helpen.

Er zijn verschillende manieren om met dit verdriet om te gaan. Dit kruis te dragen. Ik kan het met mij mee zeulen. Door veel er mee bezig te zijn en te zuchten onder mijn situatie. Soms kan ik verbitterd worden. Boos omdat dit mij overkomt. Zoals Rachel in het bijbelverhaal deed toen ze Lea kinderen zag krijgen en haar eigen baarmoeder gesloten bleef. Maar ik kan mijn situatie ook accepteren en daar kracht uit halen. Dit kan eigenlijk alleen als ik het samen doe met God. Dat is een wonder van God. Die je de kracht geeft om door te gaan. Het nadenken hierover geeft soms ook het besef dat een kindje krijgen niet het aller belangrijkste is op aarde. Ik vind dat het belangrijkste op aarde is te leven zoals God dat wil.

Het is en blijft moeilijk. En ik denk dat dat op elke leeftijd zo is. Op dit moment is het moeilijk dat andere vrouwen zwanger zijn of een kinderwagen voort duwen. Later is het moeilijk als hun kinderen naar school gaan en ze telkens een andere levens fase krijgen. En nog weer later is het moeilijk als hun kinderen zelf weer kinderen krijgen. En zij dus oma zullen genoemd worden. Ik hoop dat ik net zo oud word als een oma. Maar ik nooit zo genoemd zal worden.

Lieve kijker, vergeet de kinderloze niet.

Ben je zelf ook ongewild kinderloos? Heb je behoefte aan een luisterend oor? Dan kun je contact met ons opnemen.

Filmproductie: KRB Producties