Op Facebook wemelt het van de MeToo-posts. Vrouwen en meisjes die in het openbaar zeggen, dat ze slachtoffer zijn (geweest) van seksuele intimidatie. Moedig, maar toch…

Seksueel geweld

Voor mij staat het vast dat véél vrouwen te maken hebben met seksueel geweld. Meerdere vrouwen hebben mij verteld over seksueel misbruik in hun kindertijd. Ik hoor van heel dichtbij over mannen die niet van (heel veel) meisjes konden afblijven. Ik weet het van nog dichterbij, in de kring van mijn dierbaren.

Onder haar rok

Een keer heb ik zelf gezien hoe een meisje dat ver voor mij fietste, bij een groep jongens stopte. Ik was nog te ver af om te zien wat er gebeurde. Toen ik dichterbij kwam, fietste het meisje weer door. Later hoorde ik van de moeder van het meisje dat de jongens haar onder haar rok hadden betast.

Verbaasd

Ik zag een keer hoe een kerkelijk meelevende man zijn hand langdurig op het bovenbeen van een jongvolwassen vrouw legde. Waarom zijn hand boven haar knie? De jonge vrouw droeg een rokje. Ze reageerde niet. Waarom? Ik heb het haar niet gevraagd. Ik was alleen maar verbaasd over wat ik zag gebeuren.

In een kerkelijke jongerengroep zag ik een keer een jongen zijn hand op de billen van een meisje leggen. Ze gaf hem meteen een rake klap vol in zijn gezicht. Ik vond haar reactie helemaal oké!

Een beetje té

Het slachtoffer wordt wel eens verweten, dat haar reactie toch wel een beetje té was. Te onbesuisd. Te onbezonnen. Deze manier van oordelen is zó fout! Haar pets in zijn gezicht zag iedereen. Haar gegil, gevloek, gescheld hoorde iedereen. De vuile aanraking van de dader zag niemand. Een simplistische reactie kan dan maar zo in het voordeel van de dader werken.

‘What Part Of No’

Sir if you don’t mind
I’d rather be alone
From the moment I walked in tonight
You’ve been coming on
If I’ve told you once,
I’ve told you twice
I’m just here to unwind
I’m not interested in romance
Or what you have in mind

[Chorus:]
What part of ‘No’ don’t you understand
To put it plain and simple
I’m not into one night stands
I’d be glad to explain
If it’s too hard to comprehend
What part of ‘No’ don’t you understand

I appreciate the drink, and the rose was nice of you
I don’t mean to be so mean
But I don’t think I’m getting through
I don’t need company, no,
I don’t wanna dance
So what part of ‘No’ don’t you understand

[Chorus:]
What part of ‘No’ don’t you understand
To put it plain and simple
I’m not into one night stands
I’d be glad to explain
If it’s too hard to comprehend
What part of ‘No’ don’t you understand

Maar toch…

Ik heb veel respect voor de vrouwen die nu op Facebook of Twitter een MeToo-post plaatsen. Laat de wereld maar weten hoe omvangrijk de praktijken van seksuele intimidatie zijn!

Maar toch…
Komen deze vrouwen hier nu echt verder mee? Helpen deze posts hen om los te komen van hun ervaringen? Zullen Facebook-vrienden hen (in de échte, niet-virtuele wereld) opzoeken en hun vragen hun verhaal in alle rust te vertellen?

Maar toch…
Zullen de schrijfsters geholpen worden om de schuldigen te confronteren met hun misselijk makende daden? Helpen deze posts om de daders te vinden, te ontmaskeren, te confronteren, te vervolgen (zo nodig)?

Maar toch…
Het kan toch niet zo zijn, dat eerst de vrouwen hun wonden moeten laten zien alvorens de mannen eindelijk voor de dag komen met wat zij aangericht hebben? Waarom heb ik in het pastoraat nog nooit een man ontmoet die spontaan erkent dat hij een vrouw seksueel heeft geïntimideerd? (Over deze vraag schrijf ik misschien nog een tweede blog.)

Meest kwetsbare groep

Seksuele intimidatie is helaas van alle tijden. Ook van Bijbelse tijden. Heel bijzonder is het verhaal van Ruth. Samen met haar schoonmoeder Noömi komt zij terug in Kanaän. Zonder hun mannen. Die zijn tijdens hun verblijf in het buitenland overleden. Als weduwen keren ze dus terug. Weduwen. In die tijd naast weeskinderen en vluchtelingen de meest kwetsbare groep in de samenleving.

Onveilige situatie

Noömi en Ruth moeten op zoek naar eten. Dat maakt hun kwetsbare positie meteen al duidelijk. Zat mannen die dan denken: voor wat hoort wat. Het Bijbelverhaal vraagt aandacht voor Ruths onveilige situatie wanneer ze op een akker gaat zoeken naar aren die bij het oogsten op de akker blijven liggen. Landarbeiders zouden zich eenvoudig aan haar kunnen vergrijpen.

Afschuwelijke verkrachting

Ruth gaat aren zoeken op de akker van Boaz. Deze man zegt tegen haar: ,,Ik zal mijn mannen zeggen je niet lastig te vallen” (Ruth 2:9). Blijkbaar was dat nodig. Later zegt ook schoonmoeder Noömi tegen Ruth: ,,Het is goed dat je optrekt met de vrouwen op zijn land, mijn dochter, want dan zal niemand je op een ander veld lastig kunnen vallen” (Ruth 2:22). Zoals het op de akker van Boaz gaat, zo hoort het onder Gods mensen te gaan. Maar zo gaat het niet altijd onder Gods mensen. Het Bijbelboek dat voorafgaat aan het Bijbelboek Ruth sluit af met de afschuwelijke verkrachting van een vrouw.

Mannen die mannen aanspreken

Als alle mannen nou eens een voorbeeld aan Boaz zouden nemen. Mannen die mannen aanspreken op hoe ze naar vrouwen kijken, hoe ze over vrouwen praten, hoe ze vrouwen benaderen. Misschien scheelt het wat #MeToo-posts.

In maart schreef ik een blog over het gemak waarmee mannen zich soms afmaken van het leed dat zij vrouwen hebben aangedaan.

Spreekt deze blog je aan of heb je vragen of wil je er iets over kwijt, dan kun je vertrouwelijk contact met ons opnemen. In de blog lees je over Gods zorg voor kwetsbare groepen. Wil je meer over God weten, kijk dan eens naar deze cursus.)
Roelof Vellinga

Roelof Vellinga

Predikant. Facebook-dominee. Publicist. Imperfect mens, daarom welkom bij Jezus. Wandelaar-met-hond.
Roelof Vellinga
Roelof Vellinga

Latest posts by Roelof Vellinga (see all)

Leave a Reply