In de nazomer koop ik altijd zonnebloemen voor mijn vrouw, en ook een beetje voor mezelf. Als de lampen in huis al weer eerder aan moeten, probeer ik met zonnebloemen de zomer nog even vast te houden.

In mijn nieuwe woonomgeving kan ik in deze tijd genieten van talloze zonnebloemen. Vlakbij mijn huis staan ze -niet groter dan ik zelf ben- in een bloeiende akkerrand. Een eind verderop staan de zonnebloemen -meters hoge!- in een bloemenveld midden in het bouwland. Wie wil, mag daar bloemen plukken. Ook de zonnebloemen. Als je maar een vrijwillige bijdrage achterlaat.

Het was bij dit bloemenveld dat de zonnebloemen mij iets leerden. Ik had net genoten van een zonsopgang. Zittend op een houten pier had ik de zon boven het Zwarte Meer zien opkomen. Ik had gevoeld wat het ritme van de dagelijkse loop van de zon met mij deed. (Zie mijn vorige blog.)

Andere beweging

En toen zag ik die prachtige zonnebloemen. Ze bewogen zachtjes heen en weer. Door een fris ochtendbriesje. Maar zonnebloemen bewegen niet alleen in de wind. Zonnebloemen maken nog een andere beweging.

Wij hebben thuis de verjaardagskalender met gedichten en platen uit Jij bent de liefste van (schrijvers) Hans & Monique Hagen en (illustrator) Marit Törnqvist. In de maand augustus lees ik altijd dit gedicht:
Zonnebloemenzee

Zonnebloemen draaien
met de zon mee
van vroeg tot laat
met de zon mee
tot hij ondergaat

‘s nachts
draaien zonnebloemen
langzaamaan
niet vlug
‘s nachts
draaien zonnebloemen
zachtjes terug

tot de zon komt
met de zon mee
zonnebloemenzee

Gezicht

Als er één bloem is die zich laat bepalen door de zon en door het ritme van de zon, dan is het wel de zonnebloem. Die draait haar gebruinde gezicht altijd naar de zon. Voor dit verschijnsel bestaat een moeilijk woord: heliotropisme. (Je mag het van mij direct vergeten.) Soms moet je niet willen weten waar zo’n moeilijk begrip voor staat. Want dan ontdek je dat de zonnebloem haar gezicht niet naar toekeert naar de zon maar naar het blauwe deel van het spectrum.

 

Het zal waar zijn, maar ik blijf gewoon spreken vanuit m’n naïeve waarneming. Ik laat de zonnebloem lekker met de zon mee bewegen. Net zoals ik ook blijf spreken over de zon die opgaat en ondergaat. Ook al weten we sinds Pythagoras (rond 500 voor Christus) dat de aarde rond de zon beweegt en niet de zon rond de aarde.

Sjaal om

Zelf zit ik graag met mijn gezicht naar de zon. Zeker in het begin van het jaar. Als het maar even kan, probeer ik al koffie achter mijn huis te drinken wanneer koning winter nog definitief uit mijn tuin verjaagd moet worden. Met mijn sjaal om, op een beschut plekje, precies daar waar de zon de tuin al een beetje opwarmt. Mijn gezicht naar de zon toe gekeerd! Dan koester ik -met mijn ogen dicht- de warme stralen waarmee de zon mijn huid streelt.

Ik vind dit een prachtig beeld voor de innerlijke houding van iemand in gebed: met je gezicht naar God toe gaan staan. In Zijn licht gaan staan. Proberen te beseffen hoe je door Hem geliefd bent. Ervan genieten dat Hij blij naar je kijkt. Dat Hij je kent en doorgrondt. Ervan onder de indruk komen van wie God voor jou wil zijn: een Vader, die volmaakt op je betrokken is. (En niet alleen op jou.)

Gods liefde

Als ik bewust in de zon van Gods liefde ga staan, dan word ik warm. David kende die ervaring ook, en nog meer mensen in zijn tijd. Dat kon David aan die mensen zien. Blij zingt hij:

Wie naar hem opzien, stralen van vreugde.

Leren van de zonnebloem is makkelijker gezegd dan gedaan. Deze blog ging ik schrijven terwijl ik de dag niet begonnen was met een moment waarin ik me bewust naar God had toegekeerd. De drang om meteen aan de blog te beginnen was te sterk. Nu was het wél zo, dat ik van het schrijven van deze blog al warm werd. Zo mooi vind ik het gegeven waarover deze blog gaat.

Helaas moest ik het schrijven even onderbreken omdat ik met mijn gloednieuwe mobiel terug moest naar de winkel. Ik stelde het vertrek zo lang mogelijk uit. Want het liefst schrijf ik achter elkaar door tot ik de blog helemaal in de grondverf heb staan. Toen ik dan eíndelijk opstond om te gaan, kon ik het bonnetje niet vinden. Grrr!

Chagrijnig

Een onbenullig kleine tegenslag. En toch straalde ik bepaald niet meer van vreugde. Hoe warm van binnen ik kort daarvoor nog was. Jammer, David! Nee, ik was chagrijnig. En wie in mijn omgeving verbleef, die voelde en merkte dat. Die líet ik dat voelen en merken. Dat is een eerlijker beschrijving. Als verzachtende omstandigheid kan ik aanvoeren dat ik het zwaar had door aanhoudende pijn in mijn onderrug, al voor de derde achtereenvolgende dag.

Juist toen was het goed geweest als ik de zonnebloem alsnog als voorbeeld had genomen! En wat als ik de dag wel was begonnen als een zonnebloem: even een moment bewust met mijn gezicht naar God toe? Was ik dan niet chagrijnig geworden? Was ik blijven stralen? Laten we het er maar op houden, dat het voor mij goed blíjft om steeds weer een voorbeeld te nemen aan de zonnebloem. Steeds met mijn gezicht naar God toe bewegen.

Zou God zonnebloemen geschapen hebben om er een voorbeeld aan te nemen?

Spreekt deze blog je aan of heb je vragen of wil je er iets over kwijt, dan kun je vertrouwelijk contact met ons opnemen. In deze blog gaat het over bidden tot God. Wil je meer weten over gebed, kijk dan eens naar deze cursus over gebed.)
Roelof Vellinga

Roelof Vellinga

Predikant. Facebook-dominee. Publicist. Imperfect mens, daarom welkom bij Jezus. Wandelaar-met-hond.
Roelof Vellinga
Roelof Vellinga

Latest posts by Roelof Vellinga (see all)

One Response to De zonnebloem: mijn voorbeeld!

  1. Delia says:

    Mooi verhaal, ik schreef van de week over schaduw, maar dit ken ik ook, zéker weten! Ik denk dat ik mijn eigen tekst moet gaan bijstellen, te zwart-wit, teveel gedacht vanuit de brandende middagzon. En ontzettend herkenbaar hoe je na zo’n rustige overpeinzing ineens wreed wakker geschud kan worden, en in een héél ander humeur kan raken. Wèg al het moois.

Leave a Reply