Voor zonsopgang was ik wakker, en het was al lícht in huis! Ik keek langs het gordijn. Geen wolkje aan de lucht.

Deze en de andere foto’s in deze blog heb ik de afgelopen dagen gemaakt tijdens ochtendwandelingen vanuit huis. Deze foto is genomen vlak voor zonsopgang, tijdens een andere ochtend dan ik in de start van mijn blog beschrijf.

Dus ging ik snel naar buiten. Door het kletsnatte gras. In no time waren mijn schoenen én sokken helemaal door. Natte voeten dus! Daar kon ik niet mee zitten; ik was nog op tijd om de zon van achter de horizon te voorschijn te zien komen. En daar ging het mij om!

Halverwege de lange rij populieren is op de horizon een lichtpuntje zichtbaar. De zon komt net op.

Betovering

De zon ging op achter een lange, dubbele rij populieren langs een weg een eindje verderop. De lange zwarte reuzen probeerden de zon nog voor mij te verbergen. Dat lukte ze niet echt, maar toch stapte ik stevig door tot voorbij die bomenrij. Toen ik eindelijk vrij zicht had, zette ik meteen koers richting zon. De dauwdruppels aan de grassprieten veranderden in schitterende parels. De betovering van het prille zonlicht!

Een paar honderd meter voor me stonden twee vrijstaande bomen. Ik ging opzettelijk zo lopen dat de bomen tussen mij en de zon in kwamen te staan. Het bladerdek van beide bomen vormde voor de zon geen barrière van betekenis. Met gemak wist het zonlicht me te bereiken. Goudomrand stonden die twee bomen daar.

Hemelpoort

Ik liep er recht op af. Hoe dichterbij ik kwam, hoe meer ik de zon in het vizier kreeg. Wat een licht viel er tussen die stammen en onder het bladerdek door. Alsof ik vlak voor de hemelpoort stond. Ik weet niet of die in die vorm bestaat. Maar op plaatjes ziet die er vaak ongeveer zo uit. En in mijn dromen ook.

Terug naar huis, over de weg met links en rechts de populieren, trokken de webben van de kruisspinnen in de berm m’n aandacht. Elke draad was goed zichtbaar door de dauw in het zonlicht. Bij sommige webben bewoog ik mijn hoofd iets naar voren en iets naar achteren. Om net dat ene moment te pakken waarop de glans van een zeepbel in de zon over het web viel.

Ik liep verder over de weg. In m’n linkerooghoek zag ik iets bewegen in de lucht. Een nauwelijks zichtbare afwisseling van licht en donker. Het waren de schaduwen van de populierstammen. Die vielen niet alleen over wegdek en akker. Ze bleven ook als donkere banen hangen in de vochtige lucht die verzadigd was van zonlicht.

Lange houten pier

De volgende dag was ik weer voor zonsopgang wakker. Nu was het níet licht in huis. Wolken aan de hemel dus. En toch ging ik meteen het huis uit. Ik ging zitten op de lange houten pier van het kunstwerk Pier + Horizon. En weer mocht ik de zon zien opgaan!

Meer dan genieten

Op de pier – water onder me, opgaande zon voor me – was het wéér genieten. Het was zelfs meer dan genieten van wat ik zag -de roze lucht- , van wat ik hoorde -het geklots van het water, de klapwiekende zwanen, de herrie van grote zwermen ganzen-, van wat ik voelde -een koel briesje-. Wat was het nog meer? Iets van een besef. Het werd wakker geroepen door het zichtbaar worden van het zachtroze kapje van de nog grotendeels in een donkere nevelband verborgen zon. Daar was-ie weer! Wéér. Vandaag ging de zon weer op. Morgen zal het weer zo zijn. En overmorgen ook.


Wat er in mijn leven ook gebeurt, wat er in de wereld ook gebeurt, de zon zal altijd weer opgaan. Wanneer ik me weer half wakker kan vergapen aan een zonsopgang, weet ik natuurlijk niet. Maar één ding weet ik wel: ik zál het weer een keer meemaken. Want het blijft niet altijd donker. Het wordt weer licht. Hij blijft niet altijd koud. Het wordt weer warm. Altijd weer. Elke morgen. Volgens een vast ritme.

Rust

En dan is er ook nog de vaste jaar-beweging van de zon. Altijd weer breekt de lente aan, daarna zal het altijd weer zomer worden, enz. (Hier kun je naar opnames kijken van de webcam van ‘Pier + Horizon’. Ze laten iets zien van dat ritme door het jaar heen. ) Wat een basale rust brengt het ononderbroken ritme van de zon in m’n leven. Een gevoel van veiligheid, bijna een gevoel van geborgenheid. Niets, maar dan ook echt niets, kan dit ritme verstoren!
Zittend op de pier moest ik denken aan een lied van dichter David. Volgens mij kende hij het zelfde besef. Eerst bezingt hij de zon in beeldtaal van toen.

… de zon:
een jonge bruidegom die het bruidsbed verlaat,
een held die vrolijk voort rent op zijn weg.
Aan het ene einde van de hemel komt hij op,
aan het andere einde voltooit hij zijn loop,
niets blijft voor zijn gloed verborgen.
Psalm 19:5-7

Daarna verbindt David de vaste loop van de zon met Goddelijk recht dat af te lezen is in Gods wet, met betrouwbaarheid van God. (Je kunt het hier lezen.) In God kan David zijn anker uitgooien.

Door de hele geschiedenis heen hebben mensen de zon hebben vereerd als god. David doet dat niet. Hij aanbidt alleen de HÉÉR als God. Davids leven is leefbaar omdat het heelal betrouwbaar is. Dankzij de instructies van de HÉÉR. Instructies voor de zon. Voor het hele heelal. De zon doet niets anders dan Gods instructies opvolgen. En die instructies gaan terug op Gods volmaakt betrouwbare karakter.
Omdat ik op God aan kan, zal morgen de zon wéér opgaan! En overmorgen, en… Want God is betrouwbaar.

 

Hier kun je luisteren naar liederen waarin God wordt geprezen voor de zon:
Sun, moon, stars;
From the rising of the sun (God prijzen voor het op- en ondergaan van de zon);
Wie kleurt de zon als de dag openbloeit? .

En hier kun je luisteren naar meer ingetogen liederen:
Uw liefde stralend als de zon;
Uw liefde laat nooit los (…al laat de zon zich niet meer zien…).

Spreekt deze blog je aan of heb je vragen of wil je er iets over kwijt, dan kun je vertrouwelijk contact met ons opnemen. In deze blog gaat het over Gods betrouwbare karakter. Wil je meer over God weten, werp dan eens een blik op deze cursus.)
Roelof Vellinga

Roelof Vellinga

Predikant. Facebook-dominee. Publicist. Imperfect mens, daarom welkom bij Jezus. Wandelaar-met-hond.
Roelof Vellinga
Roelof Vellinga

Latest posts by Roelof Vellinga (see all)

Leave a Reply