Op de autoradio hoorde ik zaterdagochtend dat een man was neergestoken in het Oosterpark in de hoofdstad. Hij was beroofd. In levensbedreigende toestand was hij in het ziekenhuis opgenomen. Zondagmorgen ging ik voor in de kerk grenzend aan dat park, de Oosterparkkerk.

Voorbede

Het eerste gebed begon ik met voorbede voor het slachtoffer van de steekpartij. Al biddend zei ik dat ik niet wist of hij nog leefde. Later op de dag hoorde ik op de autoradio dat hij was doodgestoken. Toen de gemeente van de Oosterparkkerk nog bad voor het leven van de man, was hij al dood.

Voor de kerkdienst was ik het Oosterpark in gelopen. Dat doe ik altijd voordat ik aan mijn maandelijkse kerkdienst in de Oosterparkkerk begin. Nu liep ik het park in vooral ook om even stil te staan bij wat hier vrijdagavond was gebeurd. Dat wilde ik bewust doen voordat ik in de kerk voor het slachtoffer zou bidden

Minachting voor het leven

Iemand neersteken om hem te beroven. Ten minste, zo interpreteerde ik het nieuwsbericht van zaterdagmorgen. Iemand op de rand van leven en dood brengen voor z’n portemonnee, voor z’n mobiel, of weet ik veel wat. De nieuwslezer sprak over mogelijk vier daders naar wie de politie nog op zoek was. Stel dat het er echt vier geweest zouden zijn, dacht ik. Met z’n vieren kun je toch makkelijk iemand beroven (als je dat al wilt) zonder hem neer te steken?! Hoe kun je zo’n minachting hebben voor het leven van een ander? Het léven. Niets zo uniek, zo kostbaar!

In de kerk heb ik ook voor de daders gebeden. Dat ze tot inzicht mogen komen. Tot diep besef van wat ze gedaan hebben. Dat ze verantwoordelijkheid willen nemen voor hun kwaad. Ik hoop dat ze minimaal naar de politie gaan om te zeggen: wij hebben het gedaan.

En toen hoorde ik later op de dag dus dat de man gedood was. Doodgestoken, aldus de nieuwslezer. (Zondagavond las ik dat het slachtoffer ná de steekpartij was overleden, in het ziekenhuis.) Toen ik ‘s morgens door het park liep, wist ik dat nog niet. Niemand op die zondagmorgen in het Oosterpark niet. De omwonenden die hun hondje uitlieten niet. De tientallen mensen die er lekker aan het hardlopen waren niet. De tennissers die er een balletje sloegen niet. De ouders die van hun spelende kinderen genoten niet. De falun gong mevrouw die er rustig zat te mediteren niet. Dat vind ik zo bizar, achteraf.

Schreeuw

De locatie van het vreselijke misdrijf wist ik niet. En dan nog. Als er al bloed had gelegen, dan was dat door de vele regen tussen het moment van de steekpartij op vrijdagavond en die zondagmorgen al lang weggespoeld. Niets meer van te zien. Net zoals van het bloed van het eerste slachtoffer van moord op de aarde al snel niets meer te zien was. Verdwenen in de aarde die haar mond wijd open had gesperd. Maar God zei tegen moordenaar Kaïn: ,,Hoor toch hoe het bloed van je broer uit de aarde naar mij schreeuwt.” Zondagmorgen hoorde ik die schreeuw niet. God wel. Hij vergeet dit niet. Hij vergeet niet wat vrijdagavond in het Oosterpark is gebeurd met een mens. Een uniek en kostbaar schepsel van Hem.

Noodtijding

De man werd neergestoken vlakbij de homo-ontmoetingsplek. Daarvoor was hij nog op die plek geweest, las ik maandag. Was hij homo? Werd zijn leven daarom geminacht door de daders? De daders zijn vermoedelijk mannen met een licht getinte huidskleur. Allerlei vragen komen bij mij naar boven, of ik dat nou wil of niet. Ook vragen die ik misschien helemaal niet stellen wíl. Waarom nu al al die vragen? Laat eerst de recherche maar grondig onderzoek verrichten. En laat ík de komende tijd maar bidden. Voor de rechercheurs. En meer nog voor de mensen die deze week de ergste boodschap van hun leven zullen krijgen. Ik hoop maar dat de noodtijding hen op gepaste wijze zal bereiken. De foto van het slachtoffer gaat al rond op het internet… ,,Heer ontferm U.”

(De foto in deze blog plaatste politie Amsterdam-Amstelland bij haar persbericht.)

Spreekt deze blog je aan of heb je vragen of wil je er iets over kwijt, dan kun je vertrouwelijk contact met ons opnemen.
Roelof Vellinga

Roelof Vellinga

Predikant. Facebook-dominee. Publicist. Imperfect mens, daarom welkom bij Jezus. Wandelaar-met-hond.
Roelof Vellinga
Roelof Vellinga

Latest posts by Roelof Vellinga (see all)

3 Responses to Moord in het park voor de kerk

  1. John says:

    Moge hij ruste in vrede,dat onze lieve heer hem zal omarmen,in de hemel waar allen liefde is,en mag de heilige geest binnen gaan in de personen die dit hebben gedaan,en hun de kracht geven zich te bekeren en zich aan te geven en berouw hebben van hun zonde,moge God hun zonde meenemen in zijn graf en hun vergeving geven,dit bid ik in Jezus naam Amen

  2. Dorien says:

    Mooie blog. Mooi monument voor het slachtoffer.

  3. Clifford says:

    Zeer dichtbij, geen ongeschonden plek meer te vinden waar mensen wonen. Waar mensen belijden of geloven. Dwaas terreur, en geweld raakt ons overal. Van gewone jonge mensen, die ons geloof en ons veilige gewaande leven haten. Het komt nader, als een wrekende Oosters gedrogt, als een fysiek geworden realiteit uit een ik-intellect van een ander mens. Verworden tot een “heilig doel” om een ander zomaar te doden, zonder enig genade. Omdat zijn “geloof” in een beter leven al heel lang geleden verloren is gegaan. De macht van een kind is zijn potentie om te groeien, bijvoorbeeld tot een voorbeeldig gelovig en zorgzame Christen. Zonder de nodige mentale bagage zal dit makkelijk kunnen ontsporen in terreur. Onze (staats) “opvoeding” van jonge mensen is veels te vrijblijvend of te eenzijdig. Ieder mens leeft van een door God geschonken aards leven, die niet
    zonder Goddelijke decreet mag worden afgebroken.Het slachtoffer hoeft niet in vrede rusten. Zal dat doen wat hij of zij nodigt acht om dit afgebroken leven of Goddelijk geschenk te “volmaken”.

Leave a Reply