In de krant had ik gelezen over de Stoet der Dankbaarheid, die Zwolse studenten zouden organiseren. Mooi initiatief, dacht ik, zonder er verder over na te denken. En vervolgens las ik weer verder in de krant. Zoals dat meestal gaat.

‘Een beetje tevreden’

Niet veel later las ik op Facebook een interview met Hoseb Assadour. Assadour is een 22-jarige Syriër van Armeens-christelijke afkomst. Gevlucht uit zijn vaderland. Voor bommen en granaten. In Nederland hoort hij vaak cynische geluiden over de politiek. Terwijl wij leven in een democratie. En voor de kiezer valt er echt iets te kiezen, in alle vrijheid bovendien. ,,Kom op”, zegt Assadour dan. ,,Wij hadden niets van dit alles in Syrië. Wees een beetje tevreden.’ ‘ Assadour weet ook hoe het leven in vluchtelingenkampen is. Dagelijks op zoek naar water en brood. Voor een afgeladen Theater aan het Vrijthof zei hij vorige maand: ,,Nederlanders moeten dankbaar zijn voor wat ze hebben.” Een beetje tevreden zijn. Dankbaar zijn. Toen dacht ik weer aan wat ik in de krant had gelezen over de Stoet der Dankbaarheid. Maar nu nam ik een beslissing: meelopen!

Handboeien

De Grote Markt in Zwolle was uitgekozen als startlocatie voor de Stoet der Dankbaarheid. Ik arriveerde er met een patatje in m’n hand. De Stoet zou rond etenstijd plaatsvinden, vandaar. Op de Grote Markt stond een politiewagen. Waarom stond die daar? Met het oog op de manifestatie? Dat kon ik me eigenlijk niet voorstellen. Ik kocht een ijsje. Het was immers een stralende lentedag. Terwijl ik in de zon kleine hapjes van m’n ijsje nam, zag ik vlak naast mij een politieman met een geboeide jongen uit een café komen. De jongen werd in de politieauto geduwd. Snel daarna ontstond er naast de wagen een worsteling tussen de twee agenten en een andere jongen. Ook die verdween geboeid in de politie-auto. Wat een boosheid en agressie, zo vlak voor het van start gaan van de Stoet der Dankbaarheid. Ik vergat dankbaar te zijn voor mijn ijsje. Even eerlijk: Zou ik er anders wel bewust dankbaar van genoten hebben? Ik durf het ernstig te betwijfelen.

Minuut stilte

De stoet ging pas van start na een minuut stilte. Dat was wel het laatste wat ik had verwacht. Maar de reden was heel begrijpelijk. In Nijmegen zijn immers drie studenten niet teruggekeerd van de wintersport. Omgekomen bij snowboarden in de Franse Alpen. Alle drie lid van NSN, de zustervereniging van Navigators Studentenvereniging Zwolle (NSZ). Misschien wel onbedoeld maakten de studenten hiermee iets heel belangrijks duidelijk: dankbaar zijn betekent niet dat je toedekt wat moeilijk is. Nee, wat moeilijk is mag zeker ook een plek hebben. Misschien moét het wel een plek hebben. Maar naast het verdriet kan er ruimte voor dankbaarheid zijn. Verdriet én dankbaarheid kunnen naast elkaar bestaan. Dat zei ook een van de organisatoren tegen mij. Ik ben het daar he-le-maal mee eens.

Verkiezingsdag

De Zwolse studenten hebben deze week een feestje te vieren: NSZ bestaat 24 jaar. Dus reden voor dankbaarheid. Ze hadden vooraf nagedacht over hoe de festiviteiten aan te pakken. Al snel kwamen ze erachter dat de verkiezingsdag in de week van het jubileum viel. Laat nou net de verkiezingsdag een dag zijn van óndankbaarheid. Hoeveel mensen laten zich op een verkiezingsdag leiden door angst, boosheid, ontevredenheid, frustratie?! Dus kozen de studenten déze dag uit om iets met dankbaarheid te doen.

Bij de stembureaus hadden de studenten kiezers gevraagd waarvoor ze dankbaar zijn. Ze kregen veel positieve reacties. De kiezers noemden veel redenen om dankbaar te zijn. Op rollen papier schreven de studenten die op: mooi weer, vrijheid om te kiezen, vrijheid in het algemeen, een ijsje (!), gezondheid, werk, vrede, enz… Ik vraag me af: zouden sommige kiezers misschien anders gestemd hebben na deze vraag? Na zo’n vraag is de kans toch groot dat je met een andere stemming het stemhokje ingaat!

Papieren roltongen

De mars werd opgeluisterd met vrolijke deuntjes op een saxofoon. Volgens mij was de bespeler een straatmuzikant die spontaan meeliep. Zo leuk! Hij zorgde al voor een ontspannen sfeertje op de Grote Markt toen ik daar nog stond te wachten met m’n patatje en m’n ijsje. De stoetdeelnemers liepen met grote kleurige en beschreven ballonnen. Met spanborden en spandoeken (van papier). En natuurlijk met de uitgerolde vellen papier met de vele redenen voor dankbaarheid. Ze maakten herrie met papieren roltongen.


Toen de roltongen werden uitgedeeld, bedankte ik voor de eer. Ik ga me een beetje op zo’n uitrolbaar feesttoetertje blazen… De naam van het feesttoetertje had ik trouwens niet paraat. Tijdens het schrijven van mijn blog moest ik eerst even op internet zoeken. Zegt deze leemte in mijn kennis iets over mijn manier van leven? Als er iets hoort bij het luchtige leven van een dankbaar mens, dan is het toch wel zo’n papieren roltong! (Dat woord zal ik nu nooít meer vergeten.)

Neutrale stemming

De Stoet der Dankbaarheid ligt nu weer achter me. Mijn leven gaat verder. Ben ik vanmorgen dankbaar aan de dag begonnen? Niet bewust. Ik had de dag natuurlijk kunnen beginnen met het opsommen van dingen waarvoor ik dankbaar kan zijn: de nachtrust, een nieuwe dag, een kom vol volle boerenyoghurt met schijfjes mandarijn en gedroogde abrikozen, de verkiezingsuitslag, enz… Zonder dankgebed ben ik uit huis gegaan. Dat wil niet zeggen dat ik in chagrijnige of in klagerige stemming de deur achter me dichttrok. Terwijl ik niet lekker en goed geslapen had: snotneus, pijnlijke voorhoofdsholtes, spierpijn in mijn rug. Kortom, een beetje brak. Laat ik zeggen dat mijn stemming neutraal was.

Pas bij het voorbereiden van deze blog -in de trein naar Amersfoort- begon ik me bewust te realiseren waarvoor ik dankbaar kan zijn: de zonovergoten morgen, de lange schaduwen van de ochtendzon die voorbij glijden, het voelen van de warmte van de zon op m’n wang, enz.

Bewust dankbaar

Bewust dankbaar zijn. Ik doe het veel te weinig. Ik weet zeker dat ik mezelf daarmee te kort doe. En de mensen om me heen ook. Bewust dankbaar zijn maakt me blij. Dat zullen anderen toch ook aan me merken?!

Bij het schrijven van deze blog vertelt een collega mij dat ze na een burn out honderd dagen lang op Facebook steeds een nieuwe reden van dankbaarheid deelde met haar Facebook-vrienden. Honderd redenen voor dankbaarheid. Het maakte haar tot een ander mens. Ik geloof het meteen!

Hém dankbaar

Zal ik morgenochtend dan maar meteen beginnen met heel bewust enkele dingen naar God toe benoemen waarvoor ik dankbaar ben. Waarvoor ik Hém dankbaar ben. Dat is trouwens nog iets waar ik blij van word. Dat ik mijn dank bij iemand kwijt kan: bij God. Ik weet zeker dat Hij daar blij van wordt.

(Luister naar een lied over dankbaarheid.)

Spreekt deze blog je aan of heb je vragen of wil je er iets over kwijt, dan kun je vertrouwelijk contact met ons opnemen. Als er iemand op aarde dankbaar heeft geleefd, dan is het Jezus. Mocht je meer over hem willen weten, kijk dan eens naar deze cursus.
Roelof Vellinga

Roelof Vellinga

Predikant. Facebook-dominee. Publicist. Imperfect mens, daarom welkom bij Jezus. Wandelaar-met-hond.
Roelof Vellinga
Roelof Vellinga

Latest posts by Roelof Vellinga (see all)

2 Responses to Aan het denken gezet over dankbaar leven

  1. Gerjo says:

    Mooi geschreven Roelof!

  2. Olivier van Mierlo says:

    Goed verhaal, prettige stijl.

Leave a Reply