Met mijn jongste pleegzoon moet ik wel eens naar het AMC. Nooit leuk natuurlijk. Behalve die ene keer…

Ajax-wedstrijd

De professor beloofde hem toen een bezoek aan een Ajax-wedstrijd in de ArenA. Gratis! Maar ja, dat zit er niet nog een keer in, heeft de professor al gezegd. Dus geldt nu weer: naar het AMC is nooit leuk. Allereerst door de reden waarom: een nare kwaal. Die kwaal speelt hem zo nu en dan danig parten en dan moeten we weer naar het ziekenhuis.

Wachten

Tijdens het verblijf in het ziekenhuis is hij een dag aan bed gekluisterd. Snoertjes en slangen hangen dan tussen hem en apparaten. Wil hij naar de wc, dan moet hij eerst op een knop drukken. Dan komt een verpleegster die hem loskoppelt. Met de infuustrolley loopt hij dan voorzichtig naar de toiletruimte. Daarna weer terug naar bed. En dat is het dan; meer bewegingsvrijheid zit er niet in. En dan maar wachten, wachten, wachten. Tot het goedje uit de infuuszak eindelijk volledig in zijn bloed is aangekomen. Druppeltje voor druppeltje. We moeten er altijd een hele dag voor uittrekken.


Een hele dag op bed. ,,Dan toch maar liever naar school.” Dat zegt wat voor een middelbare scholier! Het liefst loopt hij op straat te chillen met z’n vrienden. In het ziekenhuis doodt hij z’n tijd met z’n LG. Spelletjes doen. Whatsappen. Er zit niets anders op. Ook nog een paar keer vier op een rij met mij. Even de tv aan. Dan een tijdje uit het raam kijken. Naar de ArenA natuurlijk. Daarvan maar weer een fotootje maken.


En dan staan er plotseling twee CliniClowns! Achter de glazen schuifdeur van z’n kamer. Zal hij naar ze kijken of niet? Hij voelt zich er wat onzeker over. Ik hoor hem denken: ben ik hier niet te groot voor, wat moet ík hiermee?!

Geen basisbig meer

Het lukt de clowns z’n aandacht te trekken. Ik vind dat zó knap. Die vrouwen voelen haarfijn aan, dat mijn zoon -een heuse brugpieper- niet weet wat hij ermee aan moet. Ze spelen daar voorzichtig wat mee. Ondertussen laten ze hem in z’n waarde als jongen die ab-so-luut geen basisbig meer is.

De clowns blijven op afstand – achter of net voor de glazen schuifdeur. Ze spelen met veel mimiek iets uit met betrekking tot een cactus. ‘Cactus’ is het enige wat ze zeggen. ,,Cactus?” ,,Cactus?!” ,,Cactus!”

Op een gegeven moment komt er één clown heel rustig dichterbij. Ze prikt een pauwtje boven op de infuustrolley. Met een been achter zich aan slepend, schuifelt ze daarna de kamer uit. Het slepende been beweegt ze zo nu en dan omhoog. Als afscheidsgroet. Mijn zoon volgt niet het hele afscheidsritueel. Z’n LG is inmiddels toch weer leuker… Aarzelend zegt hij dat hij het toch wel leuk vond. De saaie dag even onderbroken.

‘Beeld van God’

Bij kleinere ziekenhuispatiëntjes hebben de CliniClowns sneller en meer succes. Dat heb ik al vaker gezien. Ook bij mijn zoon toen hij nog jonger was. Geweldig wat deze creatieve mensen doen. Ze vermaken zieke kinderen, juist door ze niet alleen als ziek te zien! Ze boren in de kinderen aan wat er óók nog is, naast hun ziekte. Een ziek kind is niet alleen een zieke. Het is allereerst volwaardig kind, volwaardig mens. ‘Beeld van God’ noemt de Bijbel dat. Door God gemaakt naar zijn evenbeeld.

Hoe ziek, gewond, gehandicapt, beschadigd een kind (of volwassene) kan zijn, het is er niet minder beeld van God om. Ieder mens is waardig mens! Dus is ook ieder ziek kind waardig mensenkind.

De CliniClowns bejegenen zo’n kind integer. Ze benaderen het in z’n eigenheid, niet -neerbuigend- als o zo zielig zorgobjectje. Zo laten ze het zieke kind in z’n waarde! Ze prikkelen het zo, dat het als mens gaat strálen. Op het ziekenhuisbed! Als CliniClowns dat voor elkaar krijgen, dan mogen ze best wel een beetje trots op zichzelf zijn. Zo trots als die pauw op de trolley!

En nu moet ik toch echt op zoek naar dat pauwtje uit het ziekenhuis. Ik héb het uit het AMC meegenomen. Dat weet ik zeker. Zelf van de trolley afgehaald. Want mijn zoon dacht bij het vertrek al lang niet meer aan dat beestje van crêpe-papier. Boeiuh! Ik hoop dat ik het opgevouwen pauwtje nog kan vinden. Om het een ereplaats te geven in mijn werkkamer!

Spreekt deze blog je aan of heb je vragen of wil je er iets over kwijt, dan kun je vertrouwelijk contact met ons opnemen. Wil je meer weten over wie God is en hij naar je kijkt, kijk dan naar dit filmpje.
Roelof Vellinga

Roelof Vellinga

Dominee. Misschien wel Facebook-dominee. Publicist. Imperfect mens, daarom welkom bij Jezus. Wandelaar-met-hond.
Roelof Vellinga
Roelof Vellinga

Latest posts by Roelof Vellinga (see all)

Leave a Reply