God is onzichtbaar.
De bijbel bevat vooral zoveel… woorden en nog eens woorden over God.
Maar als iemand in ons leven iets liefdevols of verrassends of misschien wel goddelijks doet of zegt, worden we zomaar geraakt.
Zouden we misschien meer van God en de bijbel begrijpen en meevoelen als we naar elkaar kijken?

Een verhaal. Waargebeurd.

Hilversum, december 2008.

Als je de kans wilt vergroten om mij chagrijnig te krijgen, moet je me een dag lang laten shoppen voor kleren. In de winter. Je hebt zelf twee, drie, vier lagen kleren aan. Een dikke winterjas. Sjaal om je nek. En dan van winkel naar winkel, pashok naar pashok. Na een tijd zoeken in een veel te warme winkel vind je een stapel spijkerbroeken en shirts. Dan begint zoektocht deel 2. Waar zijn de pashokken? Gemiddeld 5 minuten, echt waar, dan vind je ze. Ze hebben ze prachtig weten te verbergen. Loop je zo’n pashok in. Is het de lift. Loop je de lift weer uit, en ja hoor… daar staan ze. Loop je erheen. Allemaal bezet. Alle twee.

Dan moet je vervolgens je eigen kleren zien uit te krijgen in zo’n benauwd hok. Ik begrijp trouwens waarom zo zoiets een pashok noemen. Je past er net in.

In een soort kramphouding probeer je je trui over je hoofd te krijgen. Dat lukt nog wel; nog maar net met shoppen begonnen natuurlijk, we zijn nog fit, fris en fruitig. Je trui is uit. Wat hoor ik? O, mijn haar. Het knettert zo statisch als de bliksem zelf. Je past je nieuwe kleren. Je stoot je kop of elleboog (auw, telefoonbotje!) altijd aan een of ander te laag hangend kapstokje. Nieuwe kleren zitten niet goed of niet lekker. Alles weer uitdoen. Krijg je die te krappe spijkerbroek amper uit. Schiet de kramp in je been. Frommel je je been er eindelijk uit. Stoot je je kop weer. Je begint te zweten als een otter. Daarna pas je je volgende broek en shirt. Weer niet goed. Weer uit doen. Nieuw shirt aan. Weer te krap. Uit. Aan. Uit. Aan. Uit. Aan. Uit. Eigen kleren aan. Schuif je met het zweet op je voorhoofd het gordijn op zijn, kijk je in het het gezicht van je vrouw, zegt ze: ‘En, gelukt?’ ‘#$%$#%$#%#%$^#^^%^, nee!’ Zegt ze doodleuk: ‘O, dan gaan we toch even in de winkel hiernaast kijken.’ Aaaaaaaaaahhhhhhh, ik wil naar huis. NU!

Leve internetshoppen. Echt waar. Chaos, dat kleren kopen. Maximaal twee keer per jaar. Echt max!

Dus na twee uur rijd ik in de auto naar huis, vanuit Hilversum, via Baarn naar Bunschoten waar we destijds woonden. Zonder nieuwe kleren. Helemaal voor janlul wezen shoppen, halve dag naar de filistijnen. Mijn vrouw zit naast me. Ik kook van chagrijn en stille woede. Ik zeg niks. Ik kijk recht voor me uit, naar het asfalt voor me. Mijn rechterbeen trapt net iets steviger door dan normaal. Kortom: het is supergezellig.

In mijn ooghoek zie ik mijn vrouw. Ze staart me aan. Ik zie het, maar kijk haar niet aan. Ik blijf recht voor me uit kijken. We rijden over het brugje bij Eembrugge. Ik weet het nog zo goed. Want na die brug… hoor ik die woorden. Vanaf rechts gesproken. Lief en serieus tegelijk.

‘Ik hou van jou. Ook als je zo bent.’

Mijn godin liet mijn dag beginnen.

In het begin schiep God de hemel en de aarde. De aarde was woest en chaotisch, en duisternis lag over de oervloed, maar Gods geest zweefde over het water.
God zei: ‘Er moet licht komen,’ en er was licht. God zag dat het licht goed was, en hij scheidde het licht van de duisternis; het licht noemde hij dag, de duisternis noemde hij nacht. Het werd avond en het werd morgen. De eerste dag.
[De Bijbel, Genesis, hoofdstuk 1 vers 1-5]

David Heek
Spreker | Schrijver | God(-onder)zoeker | Blogger | Scheidsrechter | Voetbal | Gek op grappen | Amersfoort-Vathorst
David Heek

@DavidHeek

Theaterdominee. Theateragenda (https://t.co/E3PesdjXdQ): Oktober: Amersfoort en Zwolle. November: Rotterdam. Ook gek op voetbal. Hobby: KNVB-scheids.
Facebook. Theaterdominee. Combineren. Facebookpagina. https://t.co/UaRC0607mB - 1 day ago
David Heek

Latest posts by David Heek (see all)

Leave a Reply