Home » Het (goede) nieuws van alledag » Niet meer bang
Home » Het (goede) nieuws van alledag » Niet meer bang
Home » Het (goede) nieuws van alledag » Niet meer bang

Terecht dat onze politieke leiders zich niet bang laten maken. Ook de komende voetbalinterlands gaan gewoon door. De terroristen zullen ons er niet onder krijgen. Angst willen ze zaaien, maar we bepalen nog altijd zelf wel of die angst in ons wortelschiet. Ja toch? Kom nou!

En, ben jij bang?

Natuurlijk zijn we bang…

Op Facebook lees ik her en der verwijten. We worden hypocriet gevonden. De aanslagen in Parijs komen bij ons binnen, terwijl we (de media + wijzelf) op andere aanslagen die ver van ons bed worden gepleegd, niet of nauwelijks reageren. Ik denk dat we die verwijten wel meevoelen, al was het alleen maar omdat we vaak gevoelig zijn voor schuld. Ons land heeft christendom-roots, de kerk heeft eeuwenlang letterlijk centraal in onze dorpen en steden gestaan, dus we zijn gevoelig voor hypocrisie.

Maar nu ook nuchter. Parijs ligt toch ook gewoon dichterbij. Als je in Vlissingen, Breda of Maastricht woont, rijd je er in een goede ochtend heen. Met de Thalys ben je er zo. En we kennen het terras- en het theaterleven. We komen zelf in de McDonalds. We bezoeken voetbalwedstrijden. Wij kunnen ons vereenzelvigen met alle slachtoffers. We hadden zelf neergemaaid kunnen worden. We voelen het wel aan. Het is niet de vraag of maar wanneer er een aanslag in ons eigen land wordt gepleegd. Natuurlijk zijn we bang. Diep van binnen allemaal. Wordt de 21ste eeuw nog dreigender en bloediger dan de 20ste, die de bloedigste eeuw ooit was?

Nu hopen dat het ons niet zal overkomen

Zeg het maar. Zie ik het goed?

Natuurlijk zijn we bang. Maar die angst zit vaak nog diep van binnen. En zolang er geen terroristische aanslag in Nederland is gepleegd, koesteren we hoop. Dat het bij ons niet gebeurt. Dat de grenzen goed worden gecontroleerd en verdachte mensen worden aangehouden. Dat de politie en de inlichtingendiensten hun werk goed doen. Een deel van Nederland hoopt dat messias Wilders volgend jaar aan de macht komt. En we hopen natuurlijk dat we zelf niet in de buurt van een eventuele aanslag zijn. Ergens houden we die hoop levend.

Zie ik dit goed?

En zo ja, als ik dit goed zie, ook in mezelf, houden we onszelf dan niet voor de gek? Lijkt onze nationale hoop dan niet op een ballon die op knappen staat?

Niet meer bang – als realiteit

Natuurlijk, we kunnen hardop blijven zeggen dat we ons niet bang laten maken. Ik denk ook dat we dat echt menen. (Ik denk overigens wel dat er dan woede voor in de plaats komt. Sterker nog, mijn idee is dat we nu in een land leven dat afwisselend wordt geregeerd door angst of woede. Vóór een eventuele aanslag sluimert de angst, erna spat onze woede eruit.)

De vraag is hoe we voorkomen dat we onszelf overschreeuwen. Dat we hypocriet zijn: wel zeggen dat we niet bang zijn, maar ondertussen…

Iemand schreef eens:

De liefde laat geen ruimte voor angst; volmaakte liefde sluit angst uit, want angst veronderstelt straf. In iemand die angst kent, is de liefde geen realiteit geworden.’
[Johannes, 1 Johannes 4 vers 18]

Hoe krijg ik die reële liefde?

Wat een zin, vind ik dat. Die laatste. In iemand die angst kent (man, wie kent dat niet?), is de liefde geen realiteit geworden. Maar ik vind het wel uitdagend, zo’n leven zonder angst.

Om die liefde te krijgen, hebben we volgens mij een mooi verhaal nodig. Een verhaal van een man die de liefde consequent uitleefde. Uitademde. Voordeed. Tot in het extreme. Het verhaal van een man die zei: ‘Er is geen grotere liefde dan je leven te geven voor je vrienden.’

We hebben een verhaal nodig waarin die liefde niet alleen wordt getoond, maar ook beantwoordt. Dat iemand, als in een sprookje, zijn leven opoffert voor zijn vrienden. En dat hij na drie dagen wordt wakker gekust. En dat mensen in die liefde gaan geloven. En die liefde gaan nadoen.

Ik geloof in het verhaal van Jezus van Nazaret. Een eeuwenoud verhaal, dat veel westerse mensen niet meer goed kennen of waar we (ook om begrijpelijke redenen!) op af zijn geknapt.

Dat verhaal voorkomt dat ik mezelf ga overschreeuwen. Mezelf groot houd. Mijn onzekerheid verbloem met grote woorden. Ook ik ken de angst. Voor een aanslag. Maar die angst zit niet in het diepst van mijn binnenste. Veel dieper zit de liefde van God, die iedereen op een heel eenvoudige manier kan krijgen. Maar wat vraagt het een lef en een wil om onze gezamenlijke en persoonlijke westerse trots, onze gecontroleerde angst en onze opgekropte woede af te breken.

Als iemand belijdt dat Jezus de Zoon van God is, blijft God in hem en blijft hij in God. Wij hebben Gods liefde, die in ons is, leren kennen en vertrouwen daarop. God is liefde. Wie in de liefde blijft, blijft in God, en God blijft in hem.
[Johannes, 1 Johannes 4 vers 15 en 16]

Wil je ontdekken wie God is, hoe angst door blijvende liefde kan verdampen en wat het christelijk geloof voor jou kan betekenen? Schrijf je dan in voor een van onze gratis cursussen.
Tagged with →  

Laat een bericht achter