Home » Sport » Trots en troost
Home » Sport » Trots en troost
Home » Sport » Trots en troost

Serey Die WK2014

Het WK zie ik als het leven in het klein. Het voetbalwereldje is een miniatuurmaatschappij op zich. Want alles wat het leven kent, kom je op een WK ook tegen. Je beleeft prachtige momenten, uitzinnige blijdschap, hysterie en mysterie. Je ziet woede, verdriet, trots, vaderlandsliefde, angst om te verliezen, frustratie en gemeen spel. Er is ruimte voor religie: voorafgaand aan bijna elke aftrap, tijdens veel wissels en na een doelpunt wordt er regelmatig een kruisje geslagen, al knielend een god(heid) aanbeden of overleden ouder geëerd.

Trots

Heb je Serey Die gezien, de Ivoriaan die het te kwaad kreeg tijdens het volkslied van De Olifanten?

Je begint zo spontaan mee te janken. Urenlang deed het gerucht de ronde dat zijn vader kort voor de wedstrijd zou zijn overleden. Serey Die verklaarde zelf dat zijn vader al in 2004 was overleden. “Ik huilde, omdat ik trots ben om Ivoriaan te zijn en voor mijn land uit te komen”, aldus Die. “Ik had nooit gedacht dat ik ooit op dit niveau uit zou komen.

Die is echt trots, dacht ik.

En begrijpelijk, want je moet er als profvoetballer veel voor doen en misschien nog wel meer voor laten om op dit niveau te kunnen acteren. En als je dan op dit podium komt te spelen, is dat natuurlijk geweldig. En pijnlijk, dat kan het ook zijn, gezien de tranen van deze stoere Ivoriaan.

Troost

Mooi om te zien hoe hij na het volkslied door zijn ploeggenoten wordt getroost. Geweldig om in een team te spelen waarin je van harte met elkaar meeleeft. Allemaal bonken van kerels, maar niet te trots om te troosten.

Leven met trots en troost

Wat ik tijdens dit volkslied zag, deed me denken aan het verhaal van God, dat ook al zo eerlijk over het leven is. Wie de Bijbel leest, leest geen moeiteloos succesverhaal. Het levensverhaal van Jezus, de hoofdpersoon van het boek, laat het zien. Zijn leven, te lezen in de beschrijvingen van Matteüs, Marcus, Lucas en Johannes, is te vergelijken met het harde voetballeven. Jezus’ leven kent ongelooflijk mooie momenten die je nooit meer vergeet, maar als je eerlijk bent is het vooral lijden, terugvallen, afzien, doorgaan, pijn hebben en gewoon weer opstaan.

Jezus leefde met God, die hij zijn vader noemt. En wat leverde hem dat uiteindelijk op? Een moeilijk en oncomfortabel leven, dat met een marteldood eindigde.

En toch bleef hij constant geduldig en liefdevol voor zijn medemens. Zelfs aan het kruis vroeg hij aan God om zijn moordenaars te vergeven, ‘want ze weten niet wat ze doen’.

Jezus moest lijden en afzien en sterven. Om na drie dagen “gewoon” weer op te staan.

Ik denk dat Jezus ongeveer hetzelfde zou zeggen als Serey Die: ‘Ik huil, omdat ik trots ben om de ware mens te zijn en voor mijn vaderland uit te komen: het koninkrijk van God, Gods nieuwe wereld waarvan ik nu de koning ben.

Deze Jezus hoopt op mensen die hem met trots volgen. Het is afzien, lijden, pijn aanvaarden en hard werken, maar de trots om de Zoon van God na te doen zal eindigen met goddelijke troost.

‘God zal alle tranen uit hun ogen wissen. Er zal geen dood meer zijn, geen rouw, geen jammerklacht, geen pijn, want wat er eerst was is voorbij.’ [De Bijbel, Openbaring 21 vers 4]

Tagged with →  

Laat een bericht achter