Home » Sport » Schoonheid en saaiheid
Home » Sport » Schoonheid en saaiheid
Home » Sport » Schoonheid en saaiheid

Al komt hij 50 keer achter elkaar voorbij, hij blijft schitterend. De loepzuivere pass van Blind, de perfect getimede duik en de wonderschone afronding van Van Persie. Geweldig! Wat kan voetbal toch kunstzinnig zijn, alsof je naar een levend schilderij kijkt. Het raakt je, ontroert je, brengt je in extase, en de echte kunst-, eh, voetballiefhebber kan er minutenlang ademloos naar kijken.

Nigeria – Iran

Ook zo’n schilderij met levende mensen. Maar dan wel zo’n eentje dat je gewoon achteloos voorbijloopt. Saai, echt ongelooflijk saai! Nul-nul, Niks-Aan, Prut-met-Peren.


Bron: nos.nl »

Tuurlijk, je weet het van tevoren. Een WK levert doldrieste en slaapverwekkende wedstrijden. Heel eventjes hoopten we het mischien nog. Zou dit het eerste WK worden zonder nietszeggende gelijkspelen? Het ging 12 wedstrijden lang heerlijk..! Tot Nigeria tegen Iran dus. Perfect slaapvoer, zelfs tijdens de samenvatting moet je je best doen om niet af te dwalen.

Schoonheid en saaiheid

Het WK is net het leven zelf. Schoonheid en saaiheid wisselen elkaar af. Spanning en verveling wisselen om de haverklap stuivertje. Hoe hou je dat vol? Is het leven dan echt niet anders dan constant hopen op de volgende kick, de volgende extase, de volgende prachtige flying-moments in ons leven?

Ik geloof dat er een andere wereld zit achter de soms schone en soms saaie wereld waarin wij met elkaar leven. Of anders gezegd: ik geloof dat er nog een ander iemand achter de waarneembare werkelijkheid is. Zijn naam is in het Hebreeuws JaWHeH, en vertaald naar het Nederlands: HEER. ‘Ik ben’, betekent die naam. Israël was het eerste volk aan wie hij zich blijvend verbond.

Het volk vond hem prachtig. Je kon de HEER op de een of andere manier ontmoeten. In Jeruzalem, in de tempel, in het zogenaamde ‘huis van de HEER’. Daar wilde een Jood graag zijn.

‘Ik vraag aan de HEER één ding,
het enige wat ik verlang:
wonen in het huis van de HEER
alle dagen van mijn leven,
om de schoonheid van de HEER te bekijken,
hem te ontmoeten in zijn tempel.’
[De Bijbel, Psalm 27 vers 4]

Schoonheid van de HEER

Eeuwen na deze psalm was de schoonheid van de HEER weer te zien. Niet in de tempel in Jeruzalem, maar in een persoon. Mensen, ook weer Joden, ontmoeten hem voor het eerst, en trekken drie jaar lang als leerlingen met hem op. En ze zien op een gegeven moment zijn verbluffende schoonheid.

Zes dagen later nam Jezus Petrus, Jakobus en diens broer Johannes met zich mee een hoge berg op, waar ze alleen waren. Voor hun ogen veranderde hij van gedaante, zijn gezicht straalde als de zon en zijn kleren werden wit als het licht. [De Bijbel, Matteüs 17 vers 1 en 2]

Dit moment duurde maar kort: 10 minuten, een half uur? Het moment ging in ieder geval voorbij. Na de schoonheid werd alles weer gewoon. Weer saai. Maar de leerlingen van Jezus zouden het nooit meer vergeten. Achter deze wereld zit een andere, nog veel mooiere wereld. En de sluier van die goddelijke wereld wordt op die dag even opgelicht. Gods wereld raakt in de persoon van Jezus onze wereld. Heerlijk als je dat meemaakt. Dat vergeet je nooit meer.

Soms wordt dat verlangen naar een blijvend mooie wereld in ons opgewekt: in de schoonheid van een prachtig doelpunt, waarnaar je wilt blijven kijken of waarin je net als Van Persie zelf zou willen blijven hangen. Want dit doelpunt vergeet je nooit meer. Al gaat deze wonderschone 1-1 ook weer gewoon voorbij. En wordt alles weer saai en gewoon en nul-nul. Er is meer. Er moet iets wonderschoons meer zijn.

Tagged with →  

Laat een bericht achter